1.01.2016

Dışarıda Kar, İçimde Kelebekler


Meğer ben ne çok severmişim kışı. Bilmezdim. En az yıldızları sevdiğim kadar seviyormuşum hem de! En sevdiğim şeylere vakit ayırabileceğim en güzel zaman; bir kitap bir kahve ile kar yağarken evde oturmak...Yazın sıcağında insan okuyamıyor pek fazla; anca yaz geceleri. Şu sınavlar olmasa ben de pekala bir sürü şey okuyacağım ancak ne mümkün, derslerden kafamızı kaldıramıyoruz. Şu yarıyıl bir gelse de ben de İstanbul'uma, aileme, arkadaşlarıma bir kavuşsam. En çok kışın seviyorum İstanbul'u da zaten. Yazın çekilmez oluyor. Az kaldı, gideceğim. Bol bol ailemi arkadaşlarımı görüp, kitap okumayı, gezmeyi planlıyorum. Havanın soğuğu umurumda bile değil. Mutluyum. Küçük şeylerden mutlu olmaya devam ediyorum, hayat küçücük şeylerde saklı zaten. Küçücük bir gülümsemede, bir fincan sütlü kahvede, yıldızlı yaz gecelerinde, karı izlerken kitap okumakta, aile sevgisinde tüm kaybedilenlerin anılarıyla beraber, Küçük Prens'te. Fotoğraf çekmekte demeyi unuttum pardon, kokulu mumları da saymazsam olmaz tabi! Sürüp gider bu liste böylece. Ha bir de Harry Potter izlemekte, onu nasıl unuturum.

 Yeni bir yıla girdik. Ancak kutlamadım. Yeni bir yıla girecek olmamın heyecanını hep yaşarım ancak öyle kutlama falan yapmam. Evde oturup mandalina yerim, seneye görüşürüz şakalarına maruz kalırım. Kar yağarsa daha güzel olur. Hep finallere denk gelir, ders çalışırım. Zaten kutlama yapmak ne kadar doğru? Bilemiyorum. O başka bir konu zaten. Geçen yıla baktığımda işte bunu öğrendim ben; küçük şeylerden mutlu olmayı, dışarıda kar yağarken içimde kelebekler uçuşturmayı. Bir dost kazandım, tüm hayatınızda yanınızda olmasını isteyeceğiniz türden bir dost. Bir yaş daha yaşlandım, biraz daha olgunlaştım ama içim hep çocuk hep çocuk. Büyümeye direniyorum resmen. Hiçbir zaman büyümeyeceğim ben. Yetmiş yaşına gelirsem de saçma sapan şakalar yapan teyzelerden olacağım. Bir dakika, Peter Pan'ı neden bu kadar çok sevdiğimi şimdi anladım! Üniversite için dergi çıkardım, liseden beri istediğim bir şeyin hayalini gerçekleştirmiş oldum böylece. Dergi çıkartmak! O ne heyecanlı bir şey öyle, zor ama bir o kadar da zevkli. Dergi sayesinde çok tatlı insanlarla tanışmış oldum 2015'te. Anneme duyduğum sevgiyi daha fazla belli etmem gerektiğini anladım. Kahve tiryakisi oldum. Dibe vurup yeniden ama yeniden kalkmayı öğrendim. Kendime olan güvenim arttı. Fotoğraf çekmeye başladım. Daha çok okuyorum, daha çok yazıyorum ve daha çok ders çalışıyorum artık. 

Bu yıl bizlere ne getirecek bilemiyorum ancak, güzel şeyleri istemek ve umut etmek en önemlisi. Her şeye rağmen hayal kurabilmek, iyi olmayı seçmek. İyi şeylerin olacağına inanmak, O'na inanmaktan vazgeçmemek, dua etmek. Her şey ama her şey gönlümüzce değil, bizim için en iyisiyle olsun. Sevgiyle kalın...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder