22.02.2016

Başkaları İçin Yaşamak


Ne çok yapıyoruz bunu. Hep başkaları için yaşıyoruz. Tüketiyoruz kendimizi ve bizden geriye bir şey kalmayana dek başkaları ne der diye düşünüyoruz. Karakterimizi yok ediyoruz resmen ve farkında bile olamıyoruz bazen. Sürekli başkaları ne der diye yaşamak bir başkası için yaşamaktan da daha farklı aslında. Şöyle ki; bir başkası için bir şeyler yaptığımızda bu iyi biri olmak demektir. Mesela annesine ev almak için alın teri döktüğünde birisi onun için yaşar, annesinin hayallerini gerçekleştirmek için uğraşır. Kendisi için bir hedefi olmasa bile başkası için yaşar.  Ancak bir de sürekli kafamızda o ne der düşüncesiyle yaşamak da bir başkası için yaşamaktır bana göre. Bu sefer ortada bir iyilik yok ve karakter yavaş yavaş silinmeye mahkum.

Araştırmaların çoğunda ölmek üzere olan insanlara hayatlarında en çok nelerden pişman oldukları sorusuna -çok fazla başkalarının ne dediğini önemsemek- cevabı veriliyor. Ölmeden birisi gelip bize bu soruyu sorsaydı biz ne cevap verirdik? Dahası ne zaman öleceğimizi dahi  bilemiyorken hayatımızda bize yük olanları neden omzumuzdan atamıyoruz?

Kişiliğimiz yalnızca bizden oluşmuyor artık. Ahmet'ten, Mehmet'ten, Ayşe'den bazen en yakınlarımızın toplamından oluşuyor. İnsanlar, en çok kendi hayatlarına bakmadan başkalarını eleştirmeye devam ediyor. Herkes herkesi eleştirirken bir kişi de dönüp kendisine bakmıyor. Eğer hepimiz yalnızca kendi hatalarımızı düzeltmeye çalışsaydık dedikodu diye bir şey kalır mıydı ki?

Atmak istiyorum tüm herkesi omuzlarımdan. Bir bir ayıklamak herkesi, aklamak... Öğrendim aslında. Şimdi tamamen umursamamayı başaracağım. Önemli olanın herkesin benim hakımda ne düşündüğü değil de benim kendim hakkımda ne düşündüğüm olduğunu bilirken başkaları için yaşamak imkansız zaten. Aksi halde tıpkı Gregor Samsa gibi bir sabah kalktığımızda bir böceğe dönüşmüş bulacağız kendimizi, çirkin ve karamsar, umutsuz. Çünkü insanlar bize çirkin demişti ve biz bunun böyle olduğuna inanmıştık. Başkaları çirkin demeseydi belki de güzel olduğumuzu düşünecektik. Ama olmadı mı diyeceğiz? İnsanlar kendim hakkımda düşünmeme izin vermedi mi diyeceğiz? Herkes sizin hakkınızda yorum yaparken, siz kendiniz hakkında ne düşündüğünüze karar verin. Birisi size doktor olacaksın dediğinde siz ne olmak istediğinizi düşünün. Ben demiyorum ki, kimsenin ne dediğini umursamayın. Yalnızca sizin için çok önemli olan insanların yargılarına kulak verin. Ama gene kararı kendiniz verin. Ve verdiğiniz kararlardan pişman olmamayı öğrenin.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder