14.04.2017

Zamanla...


Yazmaktan ne zaman uzak kaldım bu kadar ben? Bunca zaman yazmadığım hiç olmuş muydu? Sözcüklerim var oysa söylenmeyi bekleyen. Artık kendimi daha az dinliyor gibiyim. Sebep bu sanırım. Önceden daha çok yazardım. Şimdi kendimi dinlemeye vaktim yok gibi. Zaman yok. Su gibi akıp giderken zamanı yakalayamıyorum. İnsanlar geçiyor etrafımdan, yerler geçiyor. Büyüyorum. En son 19 yaşımda kaldım. Sonrası uçup gitti. Gözlerimi açtığımda yani bugün, 22 olarak buldum kendimi. Kendimi unuttum zamanda. Yazmayı unuttum, kendimi dinlemeyi... Rakamlar artıyor, zaman geçiyor işte. Kim olduğumu buldum, yanıma bu kâr kaldı yalnızca. Kim olduğumu bulunca da unuttum sanırım yazmayı. İnsan kim olduğunu ararken de yazabiliyormuş en çok demek ki. Şimdi yazmıyorum. Sözcüklerim var ama ben yazmıyorum. Zaman hızla akıp gidiyor. Ben tutamıyorum sözcükleri, zamanı, saatleri, insanları, yerleri...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder